Skip Navigation

centrum handlowe mampsa.pl
Szkolenie i WychowanieSklep dla PsówKatalog KynologicznyForum DyskusyjneEncyklopedia Ras PsówBlog o Psach

Psy myśliwskie


Jamnik




Klasyfikacja FCI: Grupa IV Jamniki
Sekcja I, nr wzorca 148















Jego pochodzenie budzi wątpliwości; miłośnicy twierdzą, że pochodzi aż ze starożytnego Egiptu, choć na pewno narodził się w Niemczech, stąd jego oryginalna nazwa: Dachshund, Dackel lub Teckel. Z Egiptu do Niemiec: Już w starożytnym Egipcie istniały liczne rasy psów, z których część uwieczniono na płaskorzeźbach i posągach świątynnych. Archeolodzy nie wierzyli własnym oczom, kiedy zobaczyli rysunki odpowiadające jamnikowi w świątyni w Bescheb. Naukowcy jednak nie są pewni, czy w tym przypadku chodzi o jamnika, czy o podobnego doń psa.

Pierwsze europejskie wzmianki o jamnikach pochodzą ze średniowiecznych Niemiec. Już w XIV w. można było przeczytać: "Psy o krótkich nogach wchodzą o wiele łatwiej pod ziemię niż inne i są bardziej przydatne do polowań na borsuki". Z Niemiec w świat: Rozpowszechnienie jamnika w Europie w XVI/XVII wieku zapoczątkowało wielokierunkowy rozwój tej rasy. Jednym z kierunków rozwoju była adaptacja jamnika do warunków zimowych, co objawiło się zmianami we wzorcu (masywniejsze łapy, skrócona kufa, większe uszy), który nie jest akceptowany w wielu krajach europejskich (jedynie w krajach skandynawskich). Jamnik adaptował się z trudem do chłodniejszego klimatu przez wiele dziesięcioleci, co było wynikiem wtórnego, lepszego przystosowania do ciepła. Innym kierunkiem rozwoju jamnika było przystosowanie go do różnego rodzaju polowań. Jamniki zatem były tresowane na: posokowce, psy zaganiające, buszujące, norowce. Zakres ich pracy nie ograniczał się tylko do wypłaszania borsuków z nory, gdzie jamnik był zdany sam na siebie, ale też do zaganiania dzików (jamniki szorstkowłose), buszowania w chaszczach i trzcinie oraz aportowania (długowłose)

Obecnie jamniki dość często wykorzystuje się podczas polowań na lisy (potrafią wygonić zwierzę z nory), ale odchodzi się już od polowania przy ich pomocy na borsuki, gdyż są to zwierzęta zbyt niebezpieczne dla jamników.

Jamnik krótkowłosy to jedna z ras jamnika. Jest jego pierwotną postacią, która pochodzi od dawnych psów gończych z terenów dzisiejszych Niemiec. Głównym przeznaczeniem jamnika krótkowłosego jest gonitwa za zwierzyną, płoszenie i norowanie, chociaż obecnie jamniki bardzo dobrze sprawdzają się jako psy trzymane w mieszkaniach do towarzystwa.

Jamnik długowłosy - jedna z ras jamnika o długiej, lśniącej sierści i tzw. piórach na ogonie i zewnętrznej stronie kończyn. Ta odmiana jamnika powstała wskutek skrzyżowania krótkonogich psów gończych z długowłosymi płochaczami lub cocker spanielami. W porównaniu z pozostałymi odmianami jamnika: szorstkowłosym i krótkowłosym, głowa jamnika długowłosego jest bardziej szlachetna, a uszy są niżej osadzone i dłuższe.

Jamnik szorstkowłosy to najmłodsza odmiana jamnika wyhodowana na początku XX wieku, najprawdopodobniej przez skrzyżowanie jamnika krótkowłosego ze sznaucerami oraz terierami. Podobnie jak jamnik krótkowłosy jest uparty i ma bardzo silny instynkt.
Jamnik szorstkowłosy króliczy jest głównie psem myśliwskim, tzw. norowcem. Ta odmiana jamnika jest wykorzystywana do wypłaszania królików z nor. Są to niezwykle inteligentne psy. Mają najbardziej wyczulony instynkt łowiecki ze wszystkich odmian jamnika.




Pies o bardzo krótkich nogach, wydłużonym tułowiu, zwartej sylwetce i szlachetnej w kształcie głowie.
Obwód klatki piersiowej: jamnik króliczy od 30 cm; miniaturowy do 35 cm; standardowy powyżej 35 cm.




Jamniki występują w trzech odmianach szaty: krótkowłosy, długowłosy i szorstkowłosy oraz w trzech wielkościach: króliczy (karłowaty), miniaturowy i standardowy.
Maść w każdym kolorze, jednak wadą jest maść czysto czarna lub biała bez podpalania. Najczęściej występują jamniki rudobrązowe lub czarne podpalane.




Jamnik to pies bardzo żywy, odważny, czujny i inteligentny. Pomimo że jest silnie przywiązany do swojego opiekuna, nadal zachowuje wrodzoną niezależność. Od szczenięcia wymaga konsekwencji przy wychowaniu oraz dobrego kontaktu z opiekunem, bowiem w przeciwnym wypadku może się rozwinąć u psa złośliwy i nieprzyjemny charakter.




U jamników może zdarzyć się choroba kręgosłupa.

Objawy:
- ból - niemożność ruchu - zgarbiony grzbiet - niechęć do dotyku - trudności w poruszaniu się - niepokój - piszczenie podczas chodzenia - największy ból podczas podnoszenia z klatkę piersiową i brzuch - niedowład - potykanie się i ślizganie - "chód foki" - nie trzymanie czynności fizjologicznych

Leczenie:
- podawanie środków przeciwbólowych - podawanie witamin z grupy B - lekkostrawna dieta - jeżeli nerki są nieuszkodzone można naświetlać promieniami na podczerwień - preparaty ze strychniną - nacieranie tylnych partii ciała spirytusem kamforowym - szczotkowanie sparaliżowanych części ciała w celu pobudzenia nerwów - zginanie i rozprostowywanie kończyn - bandażowanie tylnych łapek lub zakładanie skórzanych ochraniaczy, aby nie zginać niepotrzebnie sparaliżowanych łap


Na podstawie: artykuł Jamnik w Wikipedii
Licencja: GNU Free Documentation Licence, autorzy: Wikipedyści







Jeżeli widzisz błąd na tej stronie lub wiesz więcej o tym psie i chcesz podzielić się wiedzą - napisz do nas. Wszelkie wskazówki i uwagi są dla nas bardzo cenne. Pomóż nam stworzyć naprawdę wartościowy i rzetelny opis tej rasy.









Jeżeli jesteś właścicielem psa tej rasy, prześlij do nas jego zdjęcie. Niech inni zobaczą jak wygląda Twój jamnik ! Za każdego przesłanego psa otrzymasz kupon SFORA mampsa, uprawniający do zakupów w promocyjnych cenach w sklepie mampsa.pl.